Wildjes.             Het grootbrengen van wildjes is niet te beschrijven. Ik moet altijd zorgen dat ik geen gevoel voor ze krijg. En dat is zo vreselijk moeilijk.             Vele wildjes zijn al door mijn handen geweest en bij een boswandeling denk ik altijd even: Heb ik jou grootgebracht?             Denk niet oh ik heb ze tam ik hou ze in een kooi of hok. Dat kan echt niet er zit wild in hun bloed. In de loop der jaren heb ik de wilde konijnen goed leren kennen. Tenzij een handicap of blindheid laat niemand een wildje opgesloten houden.             Het kan niet het mag niet geloof mij ik heb het allemaal uit geprobeerd. Vele mensen weten over Hope en Faith en ohhhhhhhh wat waren ze tam. Ze aten uit mijn mond waren super tam totdat de dag kwam dat er een gaatje klein gaatje in de ren zat. Weg was Faith hij ging zonder het aantegeven.             Ben er dagen ziek van geweest maar besefte wat ik deed dit kon en mocht ik niet doen. Heb dagenlang lopen zoeken zag Faith lopen maar kon hem niet meer pakken. Hij was vrij in zijn wereld. Maar hoe moet het dan met Hope? Ik heb haar na verwildering uitgezet om haar vrije leven terug te geven het moest dat gevoel kreeg ik toen. Ook daar was ik ziek van maar het moest zo ben dagelang terug gegaan naar de uitzet plek. 2 dagen later kwam ze niet meer ze koos voor de vrije wereld.             Een nest wildjes wat binnen kwam vanaf dag 1. Machtig mooi om te doen maar na 6 weken waren ze niet meer te hanteren. Heb ze toen verwilderd en terug gegeven aan de vrije natuur.